Czy zastanawiałeś się kiedyś, jak to jest być częścią najsłynniejszej rodziny świata? Brytyjska rodzina królewska to nie tylko blask fleszy i królewskie pałace – to przede wszystkim skomplikowana, żywa historia zapisana w więzach krwi. Drzewo genealogiczne Windsorów to nic innego jak fascynująca mapa władzy, dziedzictwa i… rodzinnych zawiłości. Można je porównać do starego, potężnego dębu, którego korzenie sięgają głęboko w głąb dziejów, a konary rozrastają się w nieoczekiwanych kierunkach. W tym przewodniku wspólnie rozłożymy je na czynniki pierwsze. Przyjrzymy się nie tylko, kto jest kim, ale także jakie reguły – niczym sztywne gałęzie – określają, kto zasiądzie na tronie. Przygotuj się na podróż przez wieki, akty prawne i rodzinne sekrety. Zaczynamy!
Jak wygląda drzewo genealogiczne rodziny królewskiej w Anglii?
Wyobraź sobie, że drzewo genealogiczne brytyjskiej monarchii to nie zwykły rysunek w rodzinnej biblii. To raczej dokument prawny, który ma ogromny wpływ na losy całego narodu. W jego centrum znajduje się oczywiście panujący monarcha – obecnie król Karol III. Od niego, jak od pnia, odchodzą kolejne gałęzie: jego dzieci, wnuki, a także rodzeństwo i dalsza rodzina. Zrozumienie tego drzewa to klucz do pojęcia, dlaczego niektórzy członkowie rodziny królewskiej mają tytuły i obowiązki, a inni żyją z dala od blasku reflektorów.
Drzewo genealogiczne królów Anglii od królowej Wiktorii do dziś
Aby uchwycić obecną strukturę, musimy cofnąć się do przełomowej postaci – królowej Wiktorii. To właśnie jej potomkowie, poprzez małżeństwa dynastyczne, zasiedli na niemal wszystkich tronach Europy, zyskując przydomek „babci Europy”. Jej śmierć w 1901 roku zamknęła erę hanowerską, a otworzyła drzwi dla dynastii Sasko-Coburg-Gotha, którą jej syn, Edward VII, odziedziczył po ojcu, Albercie. Zgodnie z literą prawa – a konkretnie Act of Settlement 1701 – sukcesja przechodziła na protestanckich potomków Zofii Eleonory Hanowerskiej (wnuczki Jakuba I).
Kiedy wybuchła I wojna światowa, antyniemieckie nastroje w Wielkiej Brytanii sięgnęły zenitu. W 1917 roku król Jerzy V podjął decyzję o charakterze polityczno-prawnym: zmienił nazwę dynastii z niemieckiej Sasko-Coburg-Gotha na angielską Windsor. To był moment, w którym drzewo genealogiczne zostało… przemalowane. Nie zmieniło to jednak linii krwi – królowie Jerzy V, Edward VIII, Jerzy VI i Elżbieta II to bezpośredni potomkowie Wiktorii. Po śmierci Elżbiety II w 2022 roku, drzewo wypuściło nowy, główny konar: króla Karola III, który jako najstarszy syn panującej monarchini, odziedziczył koronę na mocy zasad primogenitury.
Dynastia Windsorów – kluczowe osoby w brytyjskiej rodzinie królewskiej
Kiedy mówimy o dynastii Windsorów, mamy na myśli przede wszystkim bezpośrednią linię Jerzego V i jego potomków. Kluczowymi postaciami, które tworzą szkielet drzewa, są:
- Król Jerzy VI (ojciec Elżbiety II) – ten nieśmiały monarcha, znany z filmu „Jak zostać królem”, został władcą wbrew swojej woli, gdy starszy brat Edward VIII abdykował. Jego panowanie (1936-1952) na nowo zdefiniowało monarchię w czas wojny.
- Królowa Elżbieta II – najdłużej panujący monarcha w historii Wielkiej Brytanii. Jej 70-letnie panowanie to punkt odniesienia dla całej współczesnej rodziny królewskiej.
- Książę Filip (książę Edynburga) – mąż Elżbiety II, który zrzekł się własnych tytułów greckich i duńskich, by stać się lojalnym wsparciem korony. Jego decyzja o przyjęciu nazwiska Mountbatten dała początek gałęzi Mountbatten-Windsor.
Bez tych osób dzisiejsze drzewo wyglądałoby zupełnie inaczej – jak książka z wyrwanymi stronami.
Jak czytać i rozumieć drzewo genealogiczne członków royal family
Czytanie drzewa genealogicznego rodziny królewskiej to sztuka. Nie chodzi tylko o linie pionowe (rodzic-dziecko) i poziome (małżeństwa). Musisz zwracać uwagę na tytuły – kto jest Jego Królewską Wysokością, a kto tylko lordem. Zasada jest prosta: tytuł „książę” (Duke) lub „księżna” (Princess) przysługuje zazwyczaj dzieciom i wnukom monarchy w linii męskiej. Na przykład dzieci księcia Williama: książę Jerzy, księżniczka Charlotte i książę Ludwik – wszyscy noszą tytuły królewskie. Natomiast dzieci księcia Harry’ego, Archie i Lilibet, choć są w linii sukcesji, początkowo nie mieli tytułów książęcych – zmieniło się to, gdy Karol III został królem.
Pomyśl o tym jak o grze w szachy. Każda figura ma swoje zasady poruszania się po planszy. Aby uniknąć chaosu, w 2013 roku wprowadzono Succession to the Crown Act, który zastąpił starszeństwo mężczyzn nad kobietami zasadą absolutnej primogenitury. Oznacza to, że najstarsze dziecko dziedziczy tron, niezależnie od płci. To fundamentalna zmiana, która wpłynęła na pozycję księżniczki Charlotte – nie straciła miejsca w kolejce na rzecz młodszego brata.
Jaka jest aktualna linia sukcesji do brytyjskiego tronu?
Wyobraź sobie, że brytyjski tron to miejsce w pierwszym rzędzie na najważniejszym koncercie świata. Kto po nim sięga? Kolejność jest ściśle określona i nie podlega negocjacjom. Zgodnie z prawem, sukcesja przechodzi na bezpośrednich potomków panującego monarchy, z uwzględnieniem Act of Settlement 1701, który wyklucza osoby nieprotestanckie lub pozostające w związku małżeńskim z katolikiem. To jak filtr, przez który musi przejść każdy kandydat.
Kolejka do tronu po królu Karolu III – kto jest następny
W chwili pisania tego tekstu (aktualizacja do 2026 roku), kolejka wygląda następująco:
- Książę William (książę Walii) – najstarszy syn Karola III. To on jest następcą tronu, a jego pozycja jest niepodważalna.
- Książę Jerzy z Walii – najstarsze dziecko księcia Williama. Mimo że ma zaledwie kilkanaście lat, prawo już go widzi jako przyszłego króla.
- Księżniczka Charlotte z Walii – druga w kolejce. Gdyby nie zmiana prawa w 2013 roku, wyprzedziłby ją młodszy brat Ludwik.
- Książę Ludwik z Walii – trzecie dziecko Williama.
- Książę Harry (książę Sussex) – młodszy syn Karola III. Mimo rezygnacji z obowiązków królewskich, pozostał w linii sukcesji.
- Archie Mountbatten-Windsor – syn Harry’ego i Meghan.
- Lilibet Mountbatten-Windsor – córka Harry’ego i Meghan.
- Książę Andrzej (książę Yorku) – drugi syn królowej Elżbiety II, mimo kontrowersji, zachowuje miejsce.
- Księżniczka Beatrycze i Księżniczka Eugenia (córki Andrzeja) – kolejno.
- Książę Edward (książę Edynburga) – najmłodszy syn Elżbiety II.
I tak dalej. To długa lista – ponad 30 osób. Ale pamiętaj, że pozycja może się zmieniać z powodu narodzin, śmierci, a nawet (teoretycznie) abdykacji lub wykluczenia z powodu małżeństwa z katolikiem.
Książę William i jego dzieci w linii sukcesji
Książę William to nie tylko drugi w kolejce (po ojcu). On jest przyszłością monarchii. Jego dzieci: Jerzy (ur. 2013), Charlotte (ur. 2015) i Ludwik (ur. 2018) tworzą tzw. „bezpośrednią linię” – najważniejszą gałąź drzewa. To właśnie wokół nich skupia się większość zainteresowania mediów i historyków. William, jako książę Walii (tytuł tradycyjnie nadawany następcy tronu), przygotowuje się do roli monarchy. Można powiedzieć, że jego rodzina to „następne pokolenie” – jak pąki na wiosnę, które lada moment rozkwitną.
Zasady dziedziczenia tronu w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii
Nie ma tu miejsca na przypadki. Zasady dziedziczenia są zapisane w kilku kluczowych aktach prawnych. Oprócz wspomnianego Bill of Rights 1689 i Act of Settlement 1701, najważniejszy jest Succession to the Crown Act 2013. Ten ostatni zniósł primogeniturę kognatyczną (gdzie młodszy brat wyprzedza starszą siostrę) na rzecz primogenitury absolutnej. Dodatkowo, ustawa ta zniosła wiekowy zakaz małżeństw monarchy z katolikiem – choć monarcha sam musi pozostać protestantem i pozostawać w komunii z Kościołem Anglii. Pomyśl o tym jak o konstytucji, której nie można zmienić kaprysem – każda modyfikacja wymaga zgody parlamentu wszystkich krajów wspólnoty (Realms).
Kim była królowa Elżbieta II i jakie jest jej miejsce w drzewie genealogicznym?
Królowa Elżbieta II to nie tylko postać historyczna. Ona jest sercem i korzeniem współczesnego drzewa genealogicznego. Urodzona w 1926 roku jako córka księcia Yorku (późniejszego Jerzego VI), nigdy nie miała zostać królową. Jednak abdykacja wuja Edwarda VIII w 1936 roku rzuciła ją na głęboką wodę. Jej panowanie (1952-2022) to epoka, w której świat przeszedł od imperium kolonialnego do ery cyfrowej. Miejsce Elżbiety II w drzewie jest wyjątkowe – to ona łączy erę wiktoriańską (była prawnuczką królowej Wiktorii) z XXI wiekiem. Bez niej drzewo straciłoby swój główny pień.
Panowanie królowej Elżbiety II od 1952 roku do śmierci
Przez 70 lat Elżbieta II była stałym punktem odniesienia. W tym czasie zmieniło się 15 premierów Wielkiej Brytanii i 14 prezydentów USA. Jej panowanie to studium stabilności w zmiennym świecie. Z perspektywy prawnej, pełniła funkcję głowy państwa, naczelnego dowódcy sił zbrojnych i świeckiej głowy Kościoła Anglii. Każde jej publiczne wystąpienie, każde podpisanie aktu parlamentu (królewska zgoda – Royal Assent) było symbolicznym potwierdzeniem ciągłości władzy. Gdy w 2022 roku zmarła, drzewo genealogiczne nie runęło – ale jego najpotężniejszy konar został odcięty, a ciężar spadł na barki jej syna, Karola III.
Związek królowej Elżbiety II i księcia Filipa
Związek Elżbiety i Filipa to nie tylko romantyczna historia, ale też fakt prawny i dynastyczny. Filip, jako książę Grecji i Danii, musiał zrzec się swoich tytułów, przyjąć nazwisko Mountbatten i zostać poddanym brytyjskim. W dniu ślubu (1947) otrzymał tytuł księcia Edynburga. Kluczowe jest to, że w 1960 roku królowa ogłosiła, iż jej potomkowie (nie posiadający tytułów królewskich) będą nosić nazwisko Mountbatten-Windsor. To kompromis, który uhonorował Filipa, ale zachował nazwę Windsor dla głównej linii. Ich małżeństwo trwało 73 lata i zaowocowało czwórką dzieci: Karolem, Anną, Andrzejem i Edwardem. To właśnie oni są następnymi konarami.
Dzieci i wnuki królowej Elżbiety – linia od Jerzego VI
Linia od Jerzego VI (ojca Elżbiety) do jej wnuków jest bardzo rozgałęziona. Oprócz dzieci, mamy ośmioro wnuków: księcia Williama, księcia Harry’ego, księżniczkę Beatrycze, księżniczkę Eugenię, lady Louise Windsor, Jamesa (wicehrabiego Severn), Petera Phillipsa i Zarę Tindall. Każdy z nich ma inne obowiązki i status. Na przykład Peter Phillips i Zara Tindall (dzieci księżniczki Anny) nie posiadają tytułów królewskich, ponieważ ich matka nie przeniosła tytułu na męża, a królowa nie nadała im tytułów z własnej woli. To pokazuje, że bycie częścią drzewa genealogicznego nie zawsze oznacza bycie „pracującym członkiem rodziny królewskiej”.
Kto należy do dynastii Windsorów i Mountbatten-Windsor?
Tu często pojawia się zamieszanie. Czy wszyscy potomkowie królowej Wiktorii to Windsorowie? Nie. Windsorowie to potomkowie Jerzego V w linii męskiej (z pewnymi wyjątkami). Natomiast Mountbatten-Windsor to nazwisko używane przez tych potomków królowej Elżbiety II i księcia Filipa, którzy nie posiadają tytułu królewskiego (np. Archie i Lilibet, a także lady Louise Windsor i jej brat James). Pomyśl o tym: Windsor to marka główna, Mountbatten-Windsor to linia produktowa dla dalszych członków.
Historia dynastii Windsorów i zmiana nazwiska królewskiego
Zmiana nazwiska w 1917 roku była aktem czystej polityki. I wojna światowa uczyniła niemieckie pochodzenie dynastii Sasko-Coburg-Gotha wstydliwym. Jerzy V, za radą swojego premiera Davida Lloyda George’a, postanowił przeciąć tę pępowinę. W dniu 17 lipca 1917 roku ogłosił, że „nazwa Windsor będzie odtąd nazwą domu i rodziny królewskiej”. To był majstersztyk PR i prawa – zmienił etykietę, ale nie geny. Od tego momentu wszyscy potomkowie Jerzego V (z wyjątkiem kobiet wychodzących za mąż i ich dzieci) noszą nazwisko Windsor. Proste, prawda?
Różnica między Windsor a Mountbatten-Windsor w rodzinie królewskiej
Różnica jest subtelna, ale ważna. Windsor to nazwa dynastii i nazwisko używane przez monarchów oraz ich dzieci w linii męskiej (np. Karol III, William, Jerzy). Mountbatten-Windsor to nazwisko używane przez potomków królowej Elżbiety II i księcia Filipa, którzy nie są książętami ani księżniczkami. Na przykład dzieci księcia Harry’ego – Archie i Lilibet – początkowo nosili nazwisko Mountbatten-Windsor (zgodnie z deklaracją królowej z 1960 roku). Gdy Karol III został królem, jako wnuki monarchy automatycznie uzyskali tytuły księcia i księżniczki, więc formalnie nie muszą używać nazwiska – ale ono nadal istnieje. To jak posiadanie dwóch tożsamości: jednej oficjalnej (tytuł) i drugiej prywatnej (nazwisko).
Książę William, Kate i książę Walia w kontekście dynastii
Książę William jest bezpośrednim spadkobiercą dynastii Windsorów. Gdy został księciem Walii (po wstąpieniu Karola III na tron), potwierdził swoją pozycję przyszłego monarchy. Jego żona, Catherine (Kate), jako księżna Walii, jest ważną postacią w drzewie, choć nie przez krew, ale przez małżeństwo. To ona wydaje na świat kolejnych Windsorów. W kontekście dynastii, to właśnie jej dzieci – Jerzy, Charlotte i Ludwik – będą kontynuować główną linię. Gdy William zostanie królem, dynastia pozostanie Windsor. Nie ma tu miejsca na zmianę nazwiska na Mountbatten-Windsor, ponieważ zasada jest taka: panujący monarcha zawsze należy do dynastii Windsor.
Jak drzewo genealogiczne łączy króla Karola III z poprzednimi monarchami?
Łańcuch jest prosty i nieprzerwany. Karol III jest synem Elżbiety II, wnukiem Jerzego VI, prawnukiem Jerzego V, praprawnukiem Edwarda VII, a jego praprapradziadkiem był Albert z dynastii Sasko-Coburg-Gotha, mąż królowej Wiktorii. To oznacza, że od Wiktorii do Karola III mamy tylko pięć pokoleń. Ale uwaga: królowa Wiktoria była jego prapraprababką. Dla porównania, Elżbieta II była prawnuczką Wiktorii, więc Karol jest już o dwa pokolenia dalej. To drzewo nie jest wysokie – jest rozłożyste.
Od Jerzego VI przez Elżbietę II do króla Karola III
To jest linia prosta jak strzała. Jerzy VI (Albert Frederick Arthur George) panował od 1936 do 1952. Jego starsza córka Elżbieta II panowała 70 lat. A po jej śmierci, jej najstarszy syn Karol III (Charles Philip Arthur George) objął tron. Prawnie, sukcesja nastąpiła automatycznie w momencie śmierci Elżbiety II – zgodnie z zasadą „król nie umiera nigdy” („The king is dead, long live the king!”). Nie było potrzeby żadnej ceremonii koronacyjnej (ta odbyła się później), aby stał się monarchą. To pokazuje siłę prawa zwyczajowego i statutowego.
Rola księcia Edwarda i księcia Yorku w drzewie genealogicznym
Książę Edward (najmłodszy syn Elżbiety II) i książę Andrzej (drugi syn) to tzw. „boczne gałęzie”. Nie mają szans na tron (chyba że wydarzy się katastrofa), ale są ważni. Edward, jako książę Edynburga (tytuł odziedziczony po ojcu), jest aktywnym członkiem rodziny królewskiej. Jego dzieci, lady Louise Windsor i James, wicehrabia Severn, nie mają tytułów książęcych – to decyzja rodziców, by prowadzić bardziej normalne życie. Z kolei książę Andrzej, po skandalach, wycofał się z obowiązków publicznych, ale jego córki (Beatrycze i Eugenia) są w linii sukcesji. Ich miejsce w drzewie to przypomnienie, że każda rodzina ma swoje tajemnice.
Połączenie z królową Wiktorią i starszymi liniami dynastycznymi
Gdybyś cofnął się do królowej Wiktorii, zobaczyłbyś, jak jej potomkowie rozprzestrzenili się po całej Europie. Car Mikołaj II Rosji, cesarz Wilhelm II Niemiec, królowie Grecji, Norwegii, Danii – wszyscy byli spokrewnieni. Ale brytyjska linia poszła własną drogą. Dziś Karol III jest również spokrewniony z wieloma europejskimi domami panującymi (np. z królem Haraldem V Norwegii, królową Małgorzatą II Danii). To pokazuje, że drzewo genealogiczne to nie tylko wyspa – to część większego lasu.
Gdzie znaleźć wiarygodne źródła o drzewie genealogicznym brytyjskiej rodziny królewskiej?
W dobie dezinformacji, kluczowe jest opieranie się na sprawdzonych źródłach. Nie daj się zwieść plotkarskim stronom. Potrzebujesz faktów, a nie sensacji.
Wikipedia i wolna encyklopedia jako źródło informacji o royal family
Tak, Wikipedia może być dobrym punktem startowym. Artykuły o brytyjskiej rodzinie królewskiej są tam ściśle monitorowane, często aktualizowane i opatrzone przypisami do oficjalnych dokumentów. Znajdziesz tam szczegółowe drzewa genealogiczne, listy sukcesji i historie tytułów. Ale traktuj to jako wstęp – nie jako ostateczne źródło prawdy. Zawsze sprawdzaj przypisy, które prowadzą do aktów prawnych lub oficjalnych biografii.
Oficjalne strony brytyjskiej rodziny królewskiej o sukcesji do tronu
Najlepszym źródłem jest royal.uk – oficjalna strona monarchii brytyjskiej. Znajdziesz tam aktualną listę sukcesji, biogramy członków rodziny, a także wyjaśnienia dotyczące protokołu i prawa. Dodatkowo, parliament.uk udostępnia teksty ustaw, takich jak Succession to the Crown Act 2013. Jeśli potrzebujesz danych historycznych, The National Archives posiada dokumenty dynastyczne sięgające wieków. To jest twierdza pewności.
Jak śledzić aktualizacje drzewa genealogicznego – zmiany do 2026 i dalej
Drzewo genealogiczne nie jest statyczne. Narodziny, śluby, a czasem i rozwody wpływają na linię sukcesji. Aby być na bieżąco do 2026 roku i później, polecam subskrypcję oficjalnych kanałów informacyjnych, takich jak The Gazette (oficjalny dziennik rządowy, w którym ogłaszane są narodziny i tytuły) oraz zaufane media, np. BBC News Royal Correspondent. Możesz też ustawić alerty Google dla frazy „line of succession”. Pamiętaj jednak, że zmiany są rzadkie – często chodzi o dodanie nowego dziecka na końcu listy. Ale gdyby książę William miał czwarte dziecko? Kolejka by się przetasowała.
Podsumowanie
I cóż, dotarliśmy do końca naszej podróży przez gąszcz królewskich konarów i korzeni. Drzewo genealogiczne brytyjskiej rodziny królewskiej to nie tylko suchy spis imion i dat. To żywy organizm, który oddycha prawem, tradycją i ludzkimi wyborami. Widzieliśmy, jak kryzys abdykacji Edwarda VIII w 1936 roku zmienił bieg historii, jak decyzja Jerzego V o zmianie nazwiska na Windsor była aktem politycznego instynktu, i jak Succession to the Crown Act 2013 wyrównał szanse kobiet w kolejce do tronu. Odkryliśmy, że tytuł nie zawsze idzie w parze z nazwiskiem (Mountbatten-Windsor vs Windsor), a bycie w drzewie nie oznacza automatycznie życia w pałacu. Król Karol III, książę William, mały książę Jerzy – to ogniwa tego samego łańcucha, który sięga królowej Wiktorii i dalej, w głąb wieków. Mamy nadzieję, że teraz, gdy spojrzysz na nagłówki o royal family, zobaczysz nie tylko błyskotki i pałace, ale skomplikowaną, ludzką i fascynującą strukturę władzy, krwi i powinowactwa. A jeśli ktoś zapyta Cię, jak działa brytyjska sukcesja – z uśmiechem odpowiesz: „To proste, wystarczy umieć czytać drzewo”.
FAQ
1. Czy Harry i Meghan mogliby stracić swoje miejsce w linii sukcesji?
Tak, ale tylko w określonych przypadkach. Zgodnie z Succession to the Crown Act 2013, osoby, które przeszły na katolicyzm, są trwale wykluczone. Również gdyby para podjęła działania uznane za zdradę stanu (teoretycznie), parlament mógłby ich wykluczyć na mocy odrębnej ustawy. Jednak ich rezygnacja z obowiązków królewskich (Megxit) nie wpływa na miejsce w kolejce – to kwestia krwi, nie zatrudnienia.
2. Dlaczego księżniczka Anna, mimo że jest starsza od swoich braci Andrzeja i Edwarda, jest dopiero 16. w kolejce?
To pokłosie historycznych zasad. Anna urodziła się w 1950 roku, zanim zmieniono prawo. Obowiązywała wtedy primogenitura kognatyczna, gdzie mężczyźni wyprzedzali kobiety. Gdy urodzili się jej młodsi bracia (Andrzej w 1960, Edward w 1964), przeskoczyli ją w kolejce. Nowe prawo (2013) nie działa wstecz, więc Anna pozostała za nimi. Jednak jej dzieci (Peter i Zara) nie mają tytułów, co dodatkowo oddala ich od tronu.
3. Co by się stało, gdyby książę William zmarł przed królem Karolem III?
Wtedy następcą tronu zostałby jego najstarszy syn, książę Jerzy. Ale ponieważ Jerzy byłby niepełnoletni, do czasu ukończenia 18 lat regencję sprawowałby kolejny dorosły w linii sukcesji – prawdopodobnie książę Harry (lub książę Andrzej, ale Harry jest wyżej). To reguluje Regency Act 1937. Drzewo genealogiczne nie przewiduje pustki – zawsze jest gałąź zastępcza.
4. Czy istnieje oficjalny, fizyczny dokument przedstawiający całe drzewo genealogiczne?
Nie ma jednego, „świętego” zwoju. Rodzina królewska nie przechowuje takiego dokumentu. Zamiast tego, istnieją setki aktów urodzeń, małżeństw i zgonów w archiwach państwowych oraz w College of Arms (instytucji odpowiedzialnej za heraldykę). Najbliższym odpowiednikiem jest tzw. Roll of the Peerage lub genealogiczne opracowania historyków, np. praca „Burke’s Peerage”. Ale to bardziej encyklopedia niż plakat na ścianę.
5. Jakie znaczenie ma tytuł „książę Walii” dla następcy tronu?
To tytuł nadawany niemal automatycznie najstarszemu synowi panującego monarchy (od 1301 roku). Nie jest dziedziczony – wygasa, gdy następca zostaje królem (jak Karol III) lub gdy umiera przed monarchą (jak książę Artur, syn Henryka VII). Obecnie książę William jest nim od 9 września 2022 roku. Posiadanie tego tytułu to formalne uznanie go za „następcę tronu” i wiąże się z obowiązkiem zarządzania Księstwem Kornwalii oraz reprezentowania monarchy w Walii. Bez niego, William byłby po prostu „księciem Williamem” – tytuł dodaje politycznej i historycznej wagi.
